Connection has lost...
Instellingen: gesproken tekst language

“Het is fijn een instantie achter je te hebben staan”: Melding van toegankelijkheidproblemen sportschool

21-02-2020
Frank had als rolstoelgebruiker last van toegankelijkheidsproblemen bij de sportschool en maakte er, na herhaaldelijke pogingen zelf een oplossing te vinden, melding van bij Art.1 Midden Nederland. Achteraf had Frank gewild dat hij al veel eerder contact met Art.1 MN had opgenomen, want “in je eentje kan je de strijd soms gewoon niet aan”.

Toegankelijkheidproblemen sportschool

Ondanks Frank niet graag “van de hoge toren blaast”, omdat hij van mening is dat bepaalde gedragingen en uitingen niet direct als discriminatie beschouwd moeten worden, besloot hij na menigvuldig advies van anderen toch contact op te nemen met Art.1 MN. In eerste instantie was Frank voornemens het voorval slechts voor te leggen, om vervolgens advies in te winnen over de beste aanpak. Frank had er bij de sportschool namelijk last van dat er na een verbouwing—die hen in staat stelde diens deuren 24 uur per dag voor bezoekers te openen—geen vaste protocollen waren opgesteld voor toegang voor rolstoelgebruikers. Waar Frank voorheen zijn pasje kon scannen en vervolgens via een poortje binnen kon treden, waren er nu rolstoelonvriendelijke ‘stadionpoorten’ gemaakt.  In de eerste plaats was het voor Frank vervelend dat hij de sportschool nu niet langer kon betreden zoals iedere andere sporter. Hij was nu niet langer onafhankelijk en kon enkel gaan sporten wanneer hij bij de toegang de juiste begeleiding van een bewaker kreeg.

Het meest lastige was echter dat Frank erg afhankelijk was van de specifieke bewaker die er die dag werkzaam was. Ieder bezoek was het onduidelijk hoé hij de sportschool precies kon betreden: “De ene keer moest ik enkel mijn pasnummer noemen, de volgende keer enkel mijn naam en de andere keer werd mij gevraagd mijn naam én pasnummer te noemen. Het was ook altijd afwachten hoe lang het zou duren voordat de deur werd geopend. Het wisselde iedere keer.” Deze gebeurtenissen leidden vaak tot wederzijdse irritatie en boosheid, iets wat Frank juist wilde voorkomen. Frank’s wens was dat enkel het noemen van zijn naam zou voldoen om de sportschool te mogen betreden, omdat zijn conversiestoornis er soms toe leidt dat zijn zicht- en spraakvermogen tijdelijk wordt aangetast. “Gewoon het feit dat je iedere keer niet weet hoe je binnen gaat komen, dat je iedere keer moet uitleggen wat er met je aan de hand is: dat is voor mij heel confronterend.”


Ondersteuning Art.1 Midden Nederland

Iedere keer wanneer Frank zelf zijn onvrede met betrekking tot zijn toegankelijkheidprobleem  aankaartte, werd er niet naar tevredenheid gereageerd en werden er geen stappen tot actie ondernomen. “Daarom heb ik Art.1 MN ingeschakeld. Ik had gewoon iets van: hier kom ik als klant niet verder en misschien kan Art.1 MN iets voor mij betekenen om toch iets voor elkaar te krijgen.” Frank vertelde dat Art.1 MN de zaak na het ontvangen van zijn melding direct op zich heeft genomen en contact heeft gezocht met de sportschool. Volgens Frank heeft Art.1 MN een bemiddelende rol gespeeld: “Bij Art.1 MN hebben ze de kennis om dat goed op papier te zetten, zodat het ook juridisch goed klopt en ze echt een goed weerwoord kunnen bieden.”

Het werd een lang proces, waarin de respons van de sportschool vaak lang uitbleef. Zij trachtten de discriminatiemelding op grond van beperking te weerleggen door nadruk te leggen op het formele beleid waarin toegankelijkheid hoog in het vaandel staat. Uiteindelijk ging de sportschool akkoord met het vaststellen van een toegangsprotocol en een maand gratis sporten om te testen of het protocol ook daadwerkelijk zou worden nageleefd.

Frank is erg tevreden over de inzet van Art.1 MN: “Ze hebben veel bereikt en meer bereikt dan ik zelf had kunnen bereiken. Ze hebben echt geluisterd en afgedwongen waar ik om vroeg.” Volgens Frank kunnen andere bedrijven en instellingen nog leren van de manier van werken van Art.1 MN. In tegenstelling tot zijn eerdere ervaringen bij instellingen en bedrijven vond Frank het fijn dat hij door Art.1 MN continu op de hoogte werd gehouden van alle ontwikkelingen, ook wanneer die er even niet waren. “Bij heel veel aanvragen die ik doe, duurt het maanden voordat ik iets hoor en moet ik er continu achteraan bellen of mailen. Bij Art.1 MN was dat echt anders. Die gaven mij continu het idee dat ze er nog steeds mee bezig waren, dat ik niet werd vergeten.”

Hulp durven vragen

Natuurlijk was deze specifieke casus voor Frank erg belangrijk, omdat sporten veel voor hem betekent. Het voornaamste was echter dat Frank het fijn vond een instantie achter zich te hebben staan, omdat dat hem in staat stelde de tegenpartij aan te spreken op wat iemand als rolstoelgebruiker zoal tegenkomt. “Ik zit in een rolstoel en ik kan daardoor van bepaalde diensten geen gebruik maken. Dan vind ik het belangrijk dat er naar mijn verhaal geluisterd wordt en er naar een oplossing gezocht wordt”. Frank krijgt vaak met problemen omtrent toegankelijkheid te maken en dat levert dikwijls frustrerende situaties op. Toch ziet Frank overal nog steeds het positieve van in en laat hij zich niet snel uit het veld slaan. “Ik vind iedere dag een feestje en ik kan van elke dag genieten. Ik laat de moed niet zakken en dan ben je extra blij als er iets is als Art.1 MN dat voor jou het gevecht aangaat, zodat jij het even kan laten rusten.” Frank wil zijn handicap niet steeds benadrukt zien en er zich ook niet door laten beperken. Wel stelt hij dat de moed om hulp te vragen minstens zo belangrijk is als de wens zelfstandig te blijven. Frank heeft zodoende mensen in zijn omgeving al regelmatig aangeraden ook de hulp van Art.1 MN in te schakelen om melding te doen, kennis in te winnen of advies te krijgen: ‘Het werk dat jullie doen is nu in mijn omgeving heel bekend!’